Albański łącznik

źródło: Nieznane

Albański łącznik

FOT. TOMASZ KIZNY

Piotr Mitzner: Twój, niesłychanie emocjonalny, związek z Polską i z naszą literaturą trwa ponad ćwierć wieku. Co cię urzekło w polskiej poezji, w języku?

Damokles nieznośny

Z okna Biblioteki Narodowej w Warszawie

Spoglądam na Europę

Ludzi, narody, granice

I miecz Damoklesa

Staruszka Europa szyderczo się śmieje

Zapada noc, czas mija, nowy wiek

Warszawa śpi

Miecz rdzewieje

Damokles odpoczywa w pawilonie

neuropsychiatrycznym

Dobranoc Kosowo

Cierpiące Kosowo

MAZLLUM SANEJA: Wszystko przez żółtaczkę. Po raz pierwszy trafiłem do Polski w sierpniu 1976 jako turysta, nie znając ani jednego słowa. Jakiś kierowca wiózł mnie do Wrocławia i on właśnie wysłał mnie do szpitala zakaźnego, bo uznał, że jestem zupełnie żółty. Przeleżałem trzy miesiące. Tam zaraziłem się polskością. Pierwszym moim nauczycielem był też pacjent - jedenastoletni Sławek.

Kim wtedy byłeś?

Skończyłem filologię albańską na uniwersytecie w Prisztinie, wydałem dwa tomy wierszy, uczyłem w szkole. Nie wiedziałem jeszcze, że czeka mnie los tłumacza, albo że będę autorem...