Krótka historia handlu niewolnikami

źródło: Wikipedia

Przetrzymywani w nieludzkich warunkach niewolnicy często umierali z głodu, wycieńczenia lub od chorób, na które nie byli odporni

źródło: Wikipedia

Chrześcijańscy niewolnicy w Algierze. Od XVI do XIX w. berberyjscy piraci uprowadzili w niewolę ponad milion Europejczyków

501 lat temu Portugalczycy rozpoczęli regularne dostawy czarnej siły roboczej do brazylijskich kopalń złota i diamentów, na plantacje trzciny cukrowej, a później na plantacje bawełny. Tak zaczął się transatlantycki handel niewolnikami.

Niewolnictwo towarzyszyło rozwojowi cywilizacji niemal od samego początku. Archeolodzy odkryli, że już przeszło 10 tys. lat temu w pierwszych miastach zbudowanych w dolinie Indusu, takich jak Mohendżo-Daro czy Harappa, funkcjonowała gospodarka oparta na wykorzystaniu niewolniczej siły roboczej. Kultura harappańska jest starsza od starożytnych kultur Mezopotamii i Egiptu, co dowodzi, że budowa miast była ściśle związana z powstaniem gospodarki niewolniczej.

Niewolnictwo nie było też zjawiskiem lokalnym. Istniało na wszystkich kontynentach i niemal we wszystkich kulturach. Nie wszędzie ludzi zniewolonych traktowano w sposób jednakowy. Historycy zdefiniowali sześć kategorii niewolników w różnych kulturach i epokach.

W większości wypadków niewolnik traktowany był jak przedmiot, czyli część dobytku. Właściciel mógł z nim robić, co chciał. Mógł go sprzedać, a nawet zabić. Ten rodzaj niewolnictwa istniał od niepamiętnych czasów w dolinie Nilu i północnej Afryce. Wiadomości o nim docierały dzięki arabskim i europejskim kupcom.

Drugą kategorię stanowili niewolnicy pracujący jako służący w domu swojego właściciela. Mieli pewną dozę wolności. Mogli otrzymywać zapłatę za służbę w formie skrawka ziemi czy też wytwarzanych przez nich produktów. Bez nadzwyczaj ważnej przyczyny nie...