Między formalizmem a rzeczywistą odbudową rzetelności wykonawcy

Samooczyszczenie | Krajowa Izba Odwoławcza redefiniuje adekwatność środków zaradczych

Instytucja samooczyszczenia od początku budziła w praktyce zamówień publicznych duże emocje. Z jednej strony ustawodawca dopuścił możliwość „odzyskania” rzetelności przez wykonawcę, wobec którego zaistniała przesłanka wykluczenia. Z drugiej strony od lat pojawiało się pytanie, jak daleko powinien sięgać obowiązek wykonawcy chcącego skorzystać z art. 110 ust. 2 ustawy – Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1320 ze zm.; dalej: p.z.p.). Czy wystarczy wdrożyć procedury compliance? Czy konieczne jest przyznanie się do winy? Czy trzeba naprawić szkodę, nawet jeśli jej istnienie nie zostało jeszcze przesądzone? Jakiego rodzaju dowody powinny potwierdzać skuteczność podjętych działań? To tylko niektóre ze stawianych pytań.

Kształtowanie nowej linii orzeczniczej KIO

Najnowsze orzecznictwo Krajowej Izby Odwoławczej pokazuje, że odpowiedzi na te pytania zaczynają układać się w spójną i coraz bardziej wymagającą linię interpretacyjną. Szczególne znaczenie mają tu wyroki o sygnaturach akt: KIO 1/26, KIO 5625/25 i KIO 5650/25, KIO 664/26, oraz sprawy połączone rozpoznawane pod sygnaturami akt: KIO 3454/25, KIO 3492/25, KIO 3493/25, KIO 3496/25, KIO 3506/25 i KIO 3509/25. Z orzeczeń tych wyłania się bardzo wyraźny obraz samooczyszczenia jako procedury...