Prawo do informacji o poziomie płacy a opłata administracyjna

Należałoby sprecyzować zakres przedmiotowy prawa pracownika do informacji o poziomie wynagrodzeń i zróżnicować go zależnie od wielkości przedsiębiorstwa. Przepisy powinny wprowadzić też jednoznaczną regulację dotyczącą opłat.

Dyrektywa 2023/970 o jawności płac i równości wynagrodzeń jest na wielu poziomach trudna, a czasem nieczytelna. Choć, jak będę dalej dowodził, być może jest ona jasna, lecz jej zrozumienie wymaga powiązania z innymi aktami unijnymi.

Zarzut braku wykładni systemowej kieruję zresztą do samego siebie, czyniąc to na tle pracowniczego prawa do informacji o poziomie płac, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dyrektywy. Przypomnijmy, że zgodnie z tym przepisem „pracownicy mają prawo do występowania o informacje oraz do otrzymywania na piśmie, zgodnie z ust. 2 i 4, informacji dotyczących ich indywidualnego poziomu wynagrodzenia oraz średnich poziomów wynagrodzenia, w podziale na płeć, w odniesieniu do kategorii pracowników wykonujących taką samą pracę jak oni lub pracę o takiej samej wartości jak ich praca”. Przez szereg miesięcy traktowałem ten przepis literalnie, co prowadziło do wniosku, że regulacja ta nie ma większego sensu. Przekazanie pracownikowi danych z matematycznych wyliczeń poziomu przychodów wnioskodawcy oraz mężczyzn i kobiet zakwalifikowanych do tej samej kategorii w istocie niczego nie wyjaśnia. Nadto trudno było mi zrozumieć, na czym ma polegać uprawnienie pracownika do dalszych wyjaśnień, skoro cała informacja sprowadzałaby się do liczb.

Punkt zwrotny

Taki punkt widzenia zmienia wykładnia systemowa. Treść art. 7 ust. 1 jest raczej jednoznaczna, z tym...