Co o rzezi wołyńskiej wiedział Bandera

autor zdjęcia: pap / tomasz Gzell

źródło: Rzeczpospolita

Wypowiedzi niektórych ukraińskich historyków wskazują, że próbują tworzyć zmitologizowaną świadomość historyczną, wypierając, że działania OUN i UPA w latach 1943–1945 miały charakter zbrodniczy – mówi prof. Grzegorz Hryciuk, historyk z Uniwersytetu Wrocławskiego.

Jakie było podłoże nienawiści narodowościowej z 1943 r. na terenach Wołynia i wschodniej Galicji?

Musimy się cofnąć do XIX wieku. Wołyń był traktowany przez zamieszkujących go Polaków i Ukraińców jako ich mała ojczyzna. Był to teren pogranicza etnicznego. Na przełomie XIX i XX wieku zderzyły się z sobą dwa projekty narodowe, których celem było budowanie własnej państwowości. Powstał konflikt, który miał podłoże polityczne. Trzeba przyznać, że wówczas ukraińska świadomość narodowa rodziła się na tych ziemiach w opozycji do nowoczesnej idei powstania polskiego państwa narodowego. Na to nakładały się konflikty społeczne wynikające z tego, że tereny te zamieszkiwali nie tylko polscy chłopi, ale też ziemianie, którzy byli właścicielami wielkich majątków rolnych. Stanowiły one swoisty obiekt pożądania dla przeludnionej wsi ukraińskiej.

Dla porządku dodam, że gdy mówimy o konflikcie etnicznym przenosimy go na cały Wołyń, tymczasem obejmował on przede wszystkim zachodnią część tego regionu. Wołyń, którego historyczną stolicą jest Żytomierz, zarówno przed, jak i po I wojnie światowej był miejscem, gdzie Polacy i Ukraińcy egzystowali w pewnej harmonii.

Czy paliwem do rozwoju antypolskich nastrojów była przymusowa asymilacja prowadzona przez władze II Rzeczpospolitą przed II wojną światową w tym, na co wskazują ukraińscy...