Zakazywać, nie zakazywać, czyli jak chronić przestrzeń

Wprowadzanie szczegółowych rygorów nie tylko nie gwarantuje skuteczności, ale może otwierać puszkę Pandory.

Niedawna głośna dyskusja o nocnej prohibicji w Warszawie może prowokować do trochę szerszych refleksji. Jak bardzo intensywnie, jak szczegółowo władza publiczna, w tym władza miejska może ingerować w działalność obywateli? Jak wiele i z jakich względów może im zakazać? Wskazany temat jest również przedmiotem rozważań naukowych, w tym badań prawnoporównawczych. Szczególnie wdzięcznymi obszarami takich rozważań są przestrzenie publiczne: z jednej strony są powszechnie skierowane na mieszkańców, z drugiej jednak strony ich powszechna dostępność może być nie tylko błogosławieństwem, ale i pewnym problemem, każącym zapytać o możliwe zakazy i ingerencje. Jak chronić przestrzenie publiczne przed ich niszczeniem, nie przesadzając? Kiedy ograniczenia dotyczące przestrzeni publicznej stanowią uzasadnioną ochronę panującego w nich porządku, a kiedy przekraczają pewną barierę i popadają w skrajność lub, co gorsze, w śmieszność?

Pomysły Berlusconiego

Odwołajmy się do przykładu, chętnie przytaczanego w literaturze naukowej. Przypomnijmy sobie Włochy z epoki Silvio Berlusconiego, słynącego z nietypowych zachowań i pomysłów.

W 2008 r. jego rząd postanowił rozszerzyć możliwości...