Spór o rozumienie Unii?

Przez ratyfikację aktu przystąpienia państwo członkowskie zaakceptowało samą koncepcję Unii jako wspólnego dla państw członkowskich porządku prawnego.

Trudno przejść do porządku prawnego bez pochylenia się nad wyrokiem TSUE z 18 grudnia 2025 r. w sprawie C 448-23. Wyrok TSUE zamyka dyskusję o statusie Trybunału Konstytucyjnego. Obnaża jego wady prawne, świadczące o destrukcji prawnej, ale też pozór rzekomego sporu o rozbieżności rozumienia znaczenia i roli prawa unijnego oraz wspólnoty unijnej.

Dla sądów polskich to ważna lekcja sposobu wykładni prawa unijnego, szczególnie w aspektach tożsamości konstytucyjnej. Polska ma obowiązek zapewnić na swoim terytorium stosowanie i poszanowanie prawa Unii, a na mocy art. 4 ust. 3 akapit drugi TUE – podjąć wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji Unii. Przepisy jej krajowego porządku prawnego, nawet rangi konstytucyjnej, nie mogą, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, uzasadniać nieprzestrzegania tych zobowiązań.

Skarga Komisji Europejskiej

Sprawę przed TSUE zainicjowała skarga Komisji Europejskiej, która wniosła do Trybunału między innymi o stwierdzenie, że w świetle wykładni Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z 14 lipca 2021 r. (sprawa P 7/20) i z 7 października 2021 r. (sprawa K 3/21) Rzeczpospolita Polska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, a także uchybiła...