Problem z własną tożsamością

autor zdjęcia: Martyna Blachowska

źródło: Teatr Lubuski

Bohaterowie Witolda Gombrowicza mają problemy z określeniem tożsamości.

autor zdjęcia: Andrzej Maria Marczewski

źródło: Teatr Lubuski

Jacek Bunsch wystawia Gombrowicza już dwunasty raz.

autor zdjęcia: Martyna Blachowska

źródło: Teatr Lubuski

Bohater "Tancerza mecenasa Kraykowskiego" szuka swojej gwiazdy przewodniej.

„Tancerz mecenasa Kraykowskiego" w inscenizacji Jacka Bunscha będzie 28 października pierwszą premierą sezonu w Teatrze Lubuskim.

Jacek Cieślak

Zielonogórski „Tancerz mecenasa Kraykowskiego" to już dwunasta inscenizacja Gombrowicza w teatralnej biografii Jacka Bunscha. Historia zaczęła się, nomen omen, od słynnej „Historii" w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Warto wspomnieć też ważny czas w życiu reżysera, pytając, czego szukał w teatrze.

– Cytując od razu Gombrowicza, można to opisać zdaniem rozpoczynającym „Ferdydurke" – „obudziłem się we wtorek o porze nikłej i bezdusznej" – powiedział nam Jacek Bunsch. – Skończyłem krakowską szkołę teatralną, zostałem zaangażowany jako reżyser do Teatru Polskiego z planem wystawienia „Szewców" Witkacego... i od razu wybuchł stan wojenny. Nagle wypadliśmy z orbity czasu. Trzeba było się określić, także w sensie głębszym, intelektualnym. Byłem już wtedy mocno przekonany, że zarówno Witkacy, jak i Gombrowicz pasują do obrazu rzeczywistości, która od samego początku wydawała się straszliwie anachroniczna, odwracająca bieg historii. A właśnie w „Szewcach" prokurator Scurvy wprowadza swój „stan wojenny", żeby zatrzymać szewską rewolucję. I doprowadza w efekcie do „uszewczenia", czyli wybuchu rewolucji na jeszcze większą skalę. Gombrowicz natomiast proponował spojrzenie z perspektywy jednostkowej, konfrontował swoje indywidualne, anarchistyczne „ja" z biegiem...