Czasy bez wzorów

Mord na Pawle Adamowiczu ilustruje niebezpieczne dla wspólnoty narodowej zjawisko, dekonstrukcję autorytetów – przekonuje historyk.

Przyjmując, że w systemach demokratycznych szczególną formę autorytetu, czyli autorytet polityczny, osiąga się poprzez zwycięstwo wyborach, to wielokrotność sukcesu wyborczego w Gdańsku dostatecznie legitymowałaby polityczny autorytet prezydenta Adamowicza.

Autorytet polityczny najdoskonalej ucieleśnia wartości podzielane przez wspólnotę. Pomimo że jednocześnie socjolodzy konstatują wśród nas – społeczeństwa nomadów ze smartfonem w ręku – kryzys autorytetów. Ich rangę podważają: globalizacja, digitalizacja, racjonalizm, wolność słowa.

Żywym przykładem na kryzys autorytetu jest papież Franciszek. Nie brak głosów wskazujących i na to, że tęsknota za uniwersalnym autorytetem jest szkodliwym mitem.

Epoka globalizacji i szybkiego przepływu informacji, czyli końcówka XX wieku, pozwoliła na szerszą dekompozycję autorytetów w ramach prowadzonej bieżącej walki politycznej. Spośród bogactwa przykładów wystarczy przywołać osobę abp. Oskara Romero, zaszczutego najpierw przez rządzącą salwadorską...