W czym chodzić po dnie morza?

Pewien król cisnął w morze złoty puchar, po czym rzekł: „Kto mi ten puchar wydobędzie z wody, weźmie go w darze jako znak nagrody. (...) Któż się odważy, powtarzam pytanie, poznać i zgłębić te wodne otchłanie?” – odważył się skromny młodzieniec: zdjął ubranie, skoczył do wody i wynurzył się z pucharem.

Owszem, można wziąć potężny wdech, zanurkować nawet na 20 m, zbierać z dna gąbki i perłopławy tak długo, jak długo jest się w stanie wstrzymywać oddech. W niektórych rejonach świata ludzie postępują tak od tysięcy lat, ale w taki sposób nie da się prowadzić pod wodą żadnych prac ani „zgłębiać wodnych otchłani”.

Powyższy cytat pochodzi z wiersza „Nurek” (tłum. Jan Nepomucen Kamiński). Fryderyk Schiller napisał go w 1797 r. Ten wielki romantyk żył z głową w chmurach, nie wiedział więc, że za jego życia wielkie rzeczy zaczęły się dziać pod wodą, ponieważ ówczesny poziom techniki już umożliwiał penetrację podwodnego świata, przebywanie w nim dłużej niż trwa wstrzymanie oddechu.

Chichot historii zdarza się częściej niż zwykle nam się wydaje. W tym samym 1797 r., w którym Schiller napisał „Nurka”, niemiecki inżynier Karl Heinrich Klingert zaprezentował światu skórzany skafander do nurkowania z metalowym...