Selekcja negatywna w rządzie

autor zdjęcia: łUKASZ KAUGAN

źródło: Rzeczpospolita

W idealnym świecie polski rząd byłby dziś dream teamem, w którym obok siebie pracują Tomasz Arabski, Michał Dworczyk, Janusz Cieszyński i Maciej Berek. W świecie rzeczywistym niestety polityka kadrowa każdego kolejnego rządu przypomina selekcję negatywną.

To nie jest opowieść o partyjnych barwach, ale o systemowym samobójstwie, które popełniamy, kłaniając się populistycznej potrzebie krzyżowania winnych, karząc praktycznie wszystkich najsprawniejszych urzędników za działanie, a nagradzając wielu innych za bierność. Bo gdy opadnie kurz politycznych wojenek, a historycy spojrzą na ostatnie dwie dekady III RP z dystansu, dostrzegą niepokojący wzór. Polska władza wykonawcza działa jak bezlitosna wirówka: wyrzuca na margines jednostki wybitne i sprawcze, a w centrum pozostawia te, które opanowały sztukę przetrwania.

Największym dramatem nie jest to, że urzędnicy popełniają błędy. Jest nim fakt, że ludzie, którzy w kluczowych momentach pchali ten kraj do przodu o lata świetlne – cyfryzując ochronę zdrowia, organizując szczepienia czy pilnując legislacyjnego porządku – stale lądują na politycznym cmentarzysku. W tym samym czasie państwem zarządzają ci, których główną zaletą jest umiejętność niepodpadania nikomu lub ci, którzy są po prostu „zaufanymi ochroniarzami” lidera.

Respiratorowa pułapka

Symbolem „kultury komandosa” w rządzie Mateusza Morawieckiego – obok Michała Dworczyka – był Janusz Cieszyński. To postać, której ocena w debacie publicznej jest bodaj najbardziej skrzywdzona. Skrzywdzona przez pryzmat jednej afery, przesłaniającej absolutnie gigantyczny skok cywilizacyjny, jaki...