Na co należy uważać, ustalając prawo do trzynastek?

Choć zasady wypłaty trzynastek są szczegółowo uregulowane w przepisach, ich stosowanie nadal rodzi wiele wątpliwości. Błędne ustalenie wysokości świadczenia może prowadzić do roszczeń pracowniczych i odpowiedzialności po stronie pracodawcy. Jak uniknąć błędów?

Dla służb kadrowo–płacowych w jednostkach budżetowych początek roku wiąże się z obowiązkiem ustalenia uprawnień do trzynastek za poprzedni rok oraz obliczenia kwot przysługujących poszczególnym pracownikom. Niniejsze opracowanie pozwoli uniknąć najczęściej spotykanych w praktyce błędów, a tym samym późniejszych korekt.

Zatrudnienie z przerwami

Zasady przyznawania i naliczania popularnych trzynastek reguluje ustawa z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 560). Jednym z podstawowych warunków nabycia prawa do tego świadczenia jest przepracowanie u danego pracodawcy w roku, za który ono przysługuje, co najmniej sześciu miesięcy. Trzynastka przysługuje wówczas w wysokości proporcjonalnie pomniejszonej. Natomiast prawo do pełnej kwoty pracownik nabywa po przepracowaniu całego roku kalendarzowego.

Zdarza się, że ustalając staż zakładowy, kadrowi nie sumują wszystkich okresów przepracowanych w danym roku. Przywołana ustawa mówi o konieczności wykazania się odpowiednio długim okresem zatrudnienia u danego pracodawcy, w żadnym jednak miejscu nie wymaga, by był to okres nieprzerwanego zatrudnienia.

Sprawdzając, czy pracownik dysponuje wymaganym co najmniej sześciomiesięcznym okresem zatrudnienia, służby kadrowo–płacowe powinny stosować...