Kazus Wenezueli a międzynarodowe prawo gospodarcze

Prawo coraz częściej bywa instrumentem wykorzystywanym punktowo, akcesoryjnie, w przypadkach, gdy strona powołująca się na poszczególne normy prawne i zwyczaje międzynarodowe uznaje to za korzystne.

Wydarzenie o wielkiej światowej doniosłości, a więc uprowadzenie (bądź aresztowanie) przywódcy Wenezueli Nicolása Maduro (choć nie prezydenta, jako że Polska i UE nie uznają go za przywódcę de iure) ogniskuje szereg problemów i wyzwań związanych ze współczesną geoekonomią i prawem gospodarczym w wydaniu transnarodowym. Obie kluczowe dziedziny społeczne nie potrafią oprzeć się trendom protekcjonistycznym i interwencjonistycznym, które niekiedy sprowadzają się wspólnie do prowadzenia polityk „faktów dokonanych”, ale nie zawsze – debata na temat Grenlandii toczy się otwarcie. Prawo jest przy tym instrumentem wykorzystywanym punktowo, akcesoryjnie, w przypadkach, gdy strona powołująca się na normy prawne i zwyczaje międzynarodowe uznaje to za korzystne.

Gorączka surowcowa

W przekazie medialnym i publicystyce zazwyczaj pojawia się sformułowanie, że rzeczywistym celem interwencji amerykańskiej w Wenezueli są tamtejsze bogate złoża ropy naftowej (około 17 proc. światowych rezerw). W istocie prezydent D. Trump (wypowiedź podczas konferencji) nie kryje, że USA zamierzają odbudować swoją (i wenezuelską) infrastrukturę wydobywczą i stać się eksporterem ropy z tego regionu. Dążenia te wpisują się w ogólny trend, który pozwalam sobie określać mianem „gorączki surowcowej”. Mocarstwa rywalizują między sobą zwłaszcza na strategicznym kierunku metali ziem...