Trzy drogi do sprawiedliwej decyzji, tylko jedna słuszna

Czy sąd musi badać zasadność zarzutów podczas posiedzenia aresztowego, czy może poprzestać „na zawierzeniu” prokuratorowi?

Zastosowanie środka zapobiegawczego, w tym najsurowszego w postaci tymczasowego aresztowania wymaga ustalenia, że istnieją przesłanki jego stosowania, tj. musi istnieć podstawa dowodowa, nazywana także przesłanką ogólną (duże prawdopodobieństwo, że oskarżony (podejrzany) popełnił przestępstwo) oraz podstawa środka zapobiegawczego, określana jako przesłanka szczególna, czyli jedna z przesłanek określonych w art. 258 § 1-3 KPK.

Czy Sąd musi badać trafność zarzutów? Są trzy grupy poglądów.

Pogląd 1

Podstawowym warunkiem stosowania każdego środka zapobiegawczego jest zatem istnienie dowodów wykazujących duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo. Prawdopodobieństwo musi być duże, a więc takie, aby dla każdego przeciętnego człowieka możliwość wydania wyroku skazującego była znacznie większa niż uniewinnienie. Wskazuje się, iż "duże prawdopodobieństwo" wymaga uprawdopodobnienia zbliżonego do pewności sprawstwa i winy danej osoby na wyższym poziomie niż w innych przepisach (art. 244, 303, 313 § 1 KPK), co jest uzasadnione daleko idącą ingerencją w wolność i nietykalność osobistą.

Co jednak najistotniejsze, chodzi o duże prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa zarzuconego oskarżonemu (art. 249 § 2 k.p.k.), a nie jakiegokolwiek innego przestępstwa. W konsekwencji, niewątpliwie sąd jest nie tylko uprawniony,...