Mój pierwszy raz

Po odczytaniu przez prokuratora aktu oskarżenia klient przyznał się (zgodnie z planem) do zarzucanego mu czynu, ale po chwili buńczucznie dodał, że to właściwie nie było włamanie, tylko zwykła kradzież. Pani sędzia z drwiącym uśmiechem i politowaniem spytała: „No i co teraz, panie mecenasie?”.

Istnieją w przyrodzie ludzie wielcy, którzy już podczas swojego pierwszego razu doznają pełnej satysfakcji i uniesień tak intensywnych jak blask Alfa Centauri na bezchmurnym niebie. Po zakończonej sprawie inicjacyjnej i wyjściu z sali klienci, wciąż wstrząsani nieustającymi spazmami ekstazy, dziękują im, cytując „Pieśń nad pieśniami”. Doświadczone koleżeństwo wstaje wówczas z ław na korytarzu i spieszy z gratulacjami.

Jako młody adept w kancelarii prawnej wysłuchiwałem romantycznych opowieści starszych aplikantów lub młodych adwokatów, z gęsią skórką oraz wypiekami na twarzy. Były to pieprzne anegdoty, zazwyczaj okraszone niezbitymi dowodami na okoliczność pełnej dominacji pierwszy raz stającego pełnomocnika nad sądem lub obfitujące w sceny całkowitego okiełznania mocodawcy oraz wymuszenia jego posłuszeństwa, co obiektywnie wymaga najwyższej maestrii.

Anegdoty

Przytoczę z niedomagającej pamięci przykłady, aby nakreślić fabularne ramy opowieści:

„I wtedy sędzia do mnie mówi: «Proszę sprecyzować podstawę prawną roszczenia, panie mecenasie». A ja na to: «Wnoszę i wywodzę jak dotychczas!».

Tego radcę prawnego z...