orzecznictwo

Czynności wymagające zgody drugiego małżonka

Zgoda małżonka przewidziana w art. 37 k.r.o. – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy – jest zgodą osoby, na której położenie prawne czynność prawna ma bezpośrednio oddziaływać, chociaż osoba ta nie jest i nie stanie się wskutek udzielenia zgody stroną tej czynności. Zgoda ta pełni funkcję upoważniającą i stanowi podstawę ingerencji w sferę prawną osoby, która nie jest stroną czynności, jest też wyrazem poszanowania autonomii woli tej osoby.

Więź między małżonkami jest więzią opartą na wyjątkowym zaufaniu co samo przez się może przemawiać za dopuszczeniem elastyczniejszego podejścia do dopuszczalnego zakresu udzielanej zgody.

Wychodząc z takiego założenia Sąd Najwyższy stwierdził też, że udzielenie zgody rodzajowej jawi się jako sensowna i korzystniejsza dla małżonka upoważniającego alternatywa względem dalej idącego i bardziej rozpowszechnionego w obrocie pełnomocnictwa rodzajowego. Dostrzegł przy tym, iż potrzeba taka może ujawnić się m.in. wówczas, gdy jeden z małżonków prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem majątku wspólnego lub wywiera istotny wpływ – jako większościowy udziałowiec lub piastun organu – na działalność spółki prowadzącej taką działalność.

Z kolei pogląd, według którego dopuszczenie zgody rodzajowej stwarza nieakceptowalne zagrożenie dla bezpieczeństwa obrotu, w związku z mogącymi się pojawić...