Ewangelia według ESG

Raportowanie | Rzecz o pułapkach nowej metafizyki zrównoważonego rozwoju

Czy zrównoważony rozwój to jeszcze pragmatyczna strategia zarządzania ryzykiem, czy już zalążek nowej świeckiej religii, w której człowiek abdykuje ze swojej wyjątkowej roli na rzecz moralnej równości z biosferą? Pod powierzchnią unijnych dyrektyw, raportowych wskaźników i dekarbonizacyjnych haseł toczy się dziś spór znacznie poważniejszy niż techniczne dyskusje o ESRS. To spór o fundamenty naszej cywilizacji.

Od korekty do aksjologii

W swoim pierwotnym ujęciu zrównoważony rozwój miał być odpowiedzią na ekscesy industrializmu. Miał przypominać, że rozwój bez hamulców potrafi zamienić się w rabunkową eksploatację zasobów, degradację środowiska i przerzucanie kosztów na przyszłe pokolenia. Był więc raczej korektą niż rewolucją. Problem polega na tym, że projekt, który zaczynał jako zestaw narzędzi dla biznesu i administracji, coraz częściej ewoluuje w stronę znacznie szerszej propozycji aksjologicznej.

Pod warstwą taksonomii, standardów raportowania i polityk klimatycznych kryje się bowiem zmiana paradygmatu: przesunięcie punktu ciężkości z człowieka na „holistyczny...