Cała nadzieja w Donaldzie Trumpie

autor zdjęcia: rp.pl

źródło: Rzeczpospolita

Tym, co stopniowo będzie ograniczać siłę rażenia administracji USA, jest jej zarozumiałość, buta i otwarte lekceważenie swych sojuszników – pisze politolog.

Jedna z wersji znanej mądrości starożytnych Greków mówiła, że kogo bogowie chcą zgubić, czynią go nazbyt pewnym siebie. Jej przejawem była zgoła nieepicka furia pierwszych kilkunastu miesięcy drugiej kadencji Donalda Trumpa.

Prezydent był tak pewny siebie, że od pierwszych dni urzędowania rozpoczął demolowanie systemu prawa i instytucji międzynarodowych, reżimu handlu międzynarodowego, sojuszu z Europą (NATO) i samej wspólnoty europejskiej. Na szczęście nie wszystko mu się udało. Przejawem tej samej pewności siebie było porwanie prezydenta Nicolása Maduro z Wenezueli i agresja na Iran (w tym przypadku to był przykład wściekłej furii).

Wydawało się, że niczym filmowy King Kong nie napotka granic swej niszczącej siły, przyłączy do USA Kanadę wraz z Grenlandią, przywoła Władimira Putina do porządku, a nawet utrzyma Viktora Orbána na czele folwarku zwierzęcego, w który ten ostatni zamienił Węgry. Ale oto wygląda na to, że okres „burzy i naporu” mamy za sobą. To znaczy, Wielki Predator z Białego Domu nadal będzie zdradzał swe instynkty, ale wyrządzane przezeń szkody będą coraz słabsze.

Kilka tygodni temu na łamach „The New York Timesa” wyliczono teoretyczne klucze, przy pomocy których obserwatorzy próbowali zrozumieć Donalda Trumpa. Czegóż tam nie ma, od populizmu, przez unilateralizm, nacjonalizm,...