Jak księgować i prezentować faktoring

źródło: Rzeczpospolita

Rodzaje faktoringu

źródło: Rzeczpospolita

źródło: Rzeczpospolita

Ewidencja faktoringu zależy od stopnia odpowiedzialności faktora za ryzyko wypłacalności dłużnika. Przepisy bilansowe nie regulują w sposób szczegółowy tych zagadnień. Należy kierować się nadrzędnymi zasadami rachunkowości.

Instytucja faktoringu cieszy się w Polsce z roku na rok coraz większą popularnością. Nic dziwnego, skoro pozwala proponować odbiorcom dłuższe terminy płatności, a korzystające z niego firmy mają szansę zwiększyć swoją płynność finansową a często także możliwość skorzystania z dodatkowych usług świadczonych przez instytucje faktoringowe. W dalszym ciągu jednak pojawiają się pytania dotyczące prawidłowej ewidencji księgowej tych transakcji, jak również wątpliwości dotyczące tego, w jakich pozycjach bilansowych powinny znaleźć się kwoty wynikające z nierozliczonych na koniec roku obrotowego umów z tytułu faktoringu.

Dotyczy trzech podmiotów

Umowa faktoringu zawierana jest pomiędzy wyspecjalizowaną instytucją świadczącą usługi faktoringowe a przedsiębiorcą. Jednak w rzeczywistości dotyczy ona trzech pomiotów:

- faktoranta – przedsiębiorstwa, u którego w wyniku sprzedaży towarów lub usług powstały wierzytelności od kontrahenta, które są przekazywane instytucji faktoringowej w ramach umowy;

- dłużnika – odbiorcy towarów i usług nabytych od faktoranta z odroczoną płatnością (kredyt kupiecki);

- faktora – podmiotu przekazującego wynagrodzenie za przejmowaną wierzytelność, które jest ustalone w umowie.

Warto w tym miejscy zaznaczyć, że w przypadku gdy w umowie z faktorantem dłużnik nie zgodzi się...