Pullmanem do Auschwitz!

autor zdjęcia: PerSona77/Wikipedia

źródło: Rzeczpospolita

Brama główna niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau – z napisem „Arbeit macht frei” („Praca czyni wolnym”)

autor zdjęcia: archiwum rodzinne

źródło: Rzeczpospolita

Zdjęcie mojej mamy w mundurku harcerskim i z warkoczami, ok. 1937 r.

autor zdjęcia: archiwum rodzinne

źródło: Rzeczpospolita

Mama z moim bratem Maciejem, już po aresztowaniu taty; rok 1949, może 1950?

autor zdjęcia: archiwum rodzinne

źródło: Rzeczpospolita

Zdjęcie ślubne moich rodziców, grudzień 1945 r.

W grudniu 1943 r. moja mama, harcerka Szarych Szeregów, trafiła do niemieckiego obozu zagłady. I choć go przeżyła, to tak naprawdę nigdy z niego nie wyszła...

Takim właśnie wagonem, wygodnie, na pluszowych siedzeniach, moja mama jedzie do Auschwitz! Ominęła ją szczęśliwie podróż w bydlęcych wagonach, o których pewnie słyszała. I jeszcze dostanie na drogę pół bochenka chleba i kostkę margaryny! Chleb zje, co prawda, zaraz na początku podróży, więc pewno wkrótce znowu będzie głodna, ale dobre i to. Zresztą mama i jej towarzyszki, harcerki Szarych Szeregów i łączniczki AK, nie wiedzą, dokąd jadą – to jest taka „wywózka w ciemno”: „radość z podróży w znośnych warunkach mieszała tylko obawa: dokąd jedziemy i co nas czeka?...”.

Grudzień 1943 r.

W tę całkiem długą drogę – na miejscu będzie dopiero w nocy – mama jedzie bez walizki. Aresztowana pół roku wcześniej przez Gestapo w konspiracyjnym punkcie kontaktowym w Poznaniu, nie miała przecież przy sobie żadnego bagażu, tylko torebkę. A później ani w Forcie VII – pierwszym w Polsce hitlerowskim obozie koncentracyjnym, którego była więźniarką, ani w obozie śledczo-przesiedleńczym w podpoznańskim Żabikowie, gdzie ją przewieziono 5 miesięcy później, nie „zaopatrzono” jej w żaden bagaż, a tym bardziej w elegancki neseser, który pasowałby do eleganckiego pociągu.

W co zapakowała swój mizerny dobytek, to...