Polska potrzebuje nowego „ustroju” pozyskiwania uzbrojenia

autor zdjęcia: mat. pras.

źródło: Rzeczpospolita

Gen. bryg. rez. dr Adam Duda

autor zdjęcia: fot: xxxxxxxxxxxx

źródło: Rzeczpospolita

dr Krzysztof Wiater

Przy wydatkach przekraczających 4 proc. PKB o sile armii nie decyduje już wysokość nakładów, lecz jakość instytucji, które zamieniają je w zdolność bojową. Polska nie potrzebuje kolejnej korekty przepisów, ale nowego ustroju pozyskiwania uzbrojenia – opartego na trzech ustawach.

Polska stała się jednym z państw NATO o najwyższej dynamice wydatków obronnych: z ok. 2,2 proc. PKB w 2022 r. do ok. 4,7 proc. w 2025 r. i planowanych ok. 4,8 proc. w 2026 r. Gdy państwo przeznacza na obronność ponad 4 proc. PKB, nie prowadzi już zwykłej modernizacji technicznej, lecz największe w tym stuleciu przedsięwzięcie strategiczne, którego powodzenie zależy nie tyle od wysokości nakładów, ile od jakości instytucji zdolnych przełożyć je na trwałą zdolność bojową, potencjał przemysłu i innowacyjność gospodarki. Kluczowe pytanie nie brzmi już: ile uzbrojenia kupujemy, lecz w jaki sposób kupujemy i czy dysponujemy systemem, który pozwala te zakupy skoordynować, wdrożyć, utrzymać i wpisać w spójną architekturę zdolności. W obronności zakup platformy nie jest bowiem równoznaczny z wytworzeniem zdolności – ta powstaje dopiero wraz z załogą, amunicją, częściami, szkoleniem, serwisem oraz możliwością modernizacji i odtwarzania sprzętu w kryzysie.

Wzrost wydatków nie gwarantuje wzrostu zdolności. Przeciwnie – uwidacznia słabości instytucjonalne: im większy budżet, tym wyższy koszt złej koordynacji, dublowania zadań i błędów w kontraktowaniu. Udział zakupów sprzętu w polskich wydatkach obronnych przekroczył 55 proc. (wobec ok. 38 proc. średnio w europejskim NATO), a według SIPRI import uzbrojenia przez Polskę w latach 2020–2024 wzrósł ponad pięciokrotnie....