Polska buduje sieciocentryczną i wielowarstwową obronę przeciwlotniczą

autor zdjęcia: mat. pras.

źródło: Rzeczpospolita

Wyrzutnia iLauncher z pociskami CAMM na podwoziu polskiego Jelcza to najważniejszy element najniższej warstwy obrony powietrznej Polski

Skuteczna obrona przeciwlotnicza minimalizuje straty własne przy możliwie najniższym koszcie. Kluczowa jest ekonomia użycia: nawet najbogatszych państw nie stać dziś na neutralizowanie każdego zagrożenia drogimi antyrakietami. To wymusza budowę systemu sieciocentrycznego i wielowarstwowego.

Sieciocentryczność sprawia, że wszystkie radary, wyrzutnie i armaty działają w ramach jednego systemu. Najkrócej: użyj każdego dostępnego radaru i najlepszego możliwego efektora. Wielowarstwowość przejawia się w posiadaniu środków wykrywania i zwalczania o różnej specyfice, co wynika ze zróżnicowania zarówno zagrożeń, jak i chronionych obiektów.

Środki napadu powietrznego (śnp) można podzielić na kilka grup. Pierwszą stanowią proste bezzałogowce – tanie, mało skomplikowane, wolne i łatwe do masowej produkcji, jak rosyjskie Gerany-2 czy drony FPV. Wojna w Ukrainie sprawiła, że stały się one bardziej zaawansowane (m.in. pod względem naprowadzania), szybsze (dzięki silnikom odrzutowym) i wyraźnie droższe. Te bardziej zaawansowane należy zaliczyć do drugiej kategorii – celów aerodynamicznych – obejmującej też pociski manewrujące (np. Ch-101 i 3M-14 Kalibr), śmigłowce i samoloty bojowe.

Trzecią kategorię stanowią rakiety balistyczne krótkiego i średniego zasięgu (np. Iskander) oraz pociski hipersoniczne. Są drogie, ale bardzo szybkie, a samo trafienie nie gwarantuje jeszcze, że cel nie wyrządzi szkód – przy takich prędkościach zagrożeniem stają się nawet odłamki. Czwarta kategoria to rakiety balistyczne o bardzo dużym zasięgu, które wznoszą się w kosmos, a wpadając z powrotem w atmosferę, osiągają prędkości rzędu Mach 20. To broń najdroższa i najbardziej...