![[?]](https://static.presspublica.pl/web/rp/img/cookies/Qmark.png)
Dziennik pisany nocą
GUSTAW HERLING-GRUDZIŃSKI
Neapol, 5 listopada 1999
Drogocenna jest sztuka dobrego starzenia się, kto jej nie posiada, potrafi zniszczyć w ciągu kilku lat piękny dorobek kilkudziesięciu. Sztuka dobrego starzenia się odnosi się także do książek. Książki głośne, "epokowe", "przełomowe", książki, które czytano niegdyś z biciem serca i wypiekami na twarzy, nagle kurczą się i brzydną, wywołując u nowych czytelników grymas niesmaku lub w najlepszym radzie melancholijny i zakłopotany uśmiech.
W wypadku odczytanych na nowo, po wielu latach, Lochów Watykanu Andr? Gide'a i grymas niesmaku, i zakłopotany uśmiech. Boże Drogi, toż to była kiedyś książka podziwiana, wynoszona pod niebiosa (bezbożne), podbijająca świat czytelników w noblowskiej glorii autora. Gide, Gide, Gide przechera kuty na cztery nogi, taki głęboki, taki "piekielnie inteligentny" (określenie "piekielnie" pasowało do niego jak ulał), taki znienawidzony przez "klechów" i "bogobojnych półgłówków z wyższym wykształceniem", tak śmiało odkupujący swoje polityczne grzeszki (od Podróży do ZSRR do Powrotu z ZSRR, parabola opisana przez Boya-Żeleńskiego w artykule Gide'owskie problemy), tak wreszcie bezlitosny wobec swego przyjaciela-wroga, bigota Paula Claudela, z którego pokpiwał sobie bez...
Archiwum to wszystkie treści publikowane w "Rzeczpospolitej" od 1993 roku.
Ponad milion tekstów w jednym miejscu.
Zamów dostęp do pełnego Archiwum "Rzeczpospolitej"
ZamówUnikalna oferta
