![[?]](https://static.presspublica.pl/web/rp/img/cookies/Qmark.png)
Zagrożenie ze wschodu
7 października 1571 roku pod Lepanto, na płytkich wodach zatoki Patras oddzielającej półwysep Peloponez od reszty Grecji, doszło do ostatniej w dziejach świata wielkiej bitwy galer. Ten dzień był także początkiem końca dynamicznej ekspansji politycznej i militarnej imperium osmańskiego.
Autor jest adwokatem, autorem książek historycznych: „Marengo 1800”, „Wagram 1809”, „Cecora 1620”, „Historia tajemnic”, „Wielcy hetmani Rzeczypospolitej”, „Jan Zamoyski. Hetman i polityk”, „Historia Polski”
W 250 lat niewielki emirat turecki powstały w północno-zachodniej Anatolii pod przywództwem Osmana I rozrósł się w potężne mocarstwo. Cieśniny dzielące Azję od Europy Turcy sforsowali w pierwszej połowie XIV wieku, kiedy rządził nimi syn Osmana Orhan. Stworzył on od podstaw silną flotę morską, czerpiąc z wzorców bizantyjskich i korzystając z usług licznych chrześcijańskich renegatów, którym powierzał stanowiska dowódcze. Próby powstrzymania tureckiego pochodu za pomocą organizowanych przez papiestwo krucjat kończyły się dotkliwymi klęskami. Najcięższą europejskie rycerstwo poniosło w bitwie pod Nikopolem w 1396 roku. Pół wieku później padł Konstantynopol, a Turcy opanowali znaczną część Półwyspu Bałkańskiego i wiele wysp na Adriatyku i Morzu Egejskim wraz z portami należącymi do Wenecji. W 1503 roku, po zawarciu korzystnego pokoju z upokorzoną Republiką św. Marka, sułtan Bajazyt II miał wypowiedzieć znamienne słowa: „Dotychczas wy byliście poślubieni morzu. Teraz należy ono do mnie”.
Za czasów Sulejmana Wspaniałego, rządzącego w latach 1520 – 1566, imperium osmańskie stało się największą potęgą militarną ówczesnego świata....
Archiwum to wszystkie treści publikowane w "Rzeczpospolitej" od 1993 roku.
Ponad milion tekstów w jednym miejscu.
Zamów dostęp do pełnego Archiwum "Rzeczpospolitej"
ZamówUnikalna oferta
