Kiedy udzielanie poręczeń ma charakter pomocniczy

Stosowanie proporcji odliczenia podatku naliczonego budzi liczne wątpliwości w przypadku podatników, którzy nie należą do branży finansowej, ale wykonują sporadycznie czynności z tego zakresu. Pomocny może się okazać wyrok NSA.

W celu określenia, czy dany wydatek daje prawo do odliczenia podatku naliczonego, należy w pierwszej kolejności wykazać, czy (i ewentualnie w jakim zakresie) jest on związany z czynnościami opodatkowanymi. Gdy wydatek służy jednocześnie czynnościom opodatkowanym oraz zwolnionym z VAT, a przyporządkowanie do określonej kategorii sprzedaży nie jest możliwe, występuje konieczność zastosowania tzw. proporcji odliczenia (o której mowa w art. 90 ust. 2 i nast. ustawy o VAT). Oblicza się ją, w uproszczeniu, jako udział obrotu z tytułu czynności opodatkowanych w ogóle obrotu danego podatnika. Wykonywanie czynności zwolnionych z VAT z zasady zmniejsza więc współczynnik tej proporcji. Wyjątek stanowią zwolnione z podatku usługi finansowe, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12, 38–41 ustawy o VAT (np. udzielenie pożyczki lub poręczenia), pod warunkiem, że u danego podatnika czynności te występują w sposób pomocniczy. Ocena kiedy usługi finansowe mają charakter pomocniczy (poboczny, sporadyczny) może być problematyczna, zwłaszcza gdy uzyskany z nich obrót jest znaczny. Ważnych wskazówek w tym zakresie dostarcza wyrok NSA z 25 maja 2017 r. (I FSK 1877/15).

W fazie inwestycyjnej

Przywołany wyrok NSA dotyczył spółki (podatnika), której przedmiotem działalności...