Dlaczego Trybunał nadal zajmuje się tą sprawą

Niemożliwe jest inne rozstrzygnięcie niż odmowa odpowiedzi na pytania prejudycjalne Sądu Najwyższego.

Przed Trybunałem Sprawiedliwości 19 marca 2019 r. odbyła się rozprawa w połączonych sprawach C 585/18, C 624/18 i C 625/18. Zostały zainicjowane pytaniami prejudycjalnymi Sądu Najwyższego Izby Pracy z 20 września 2018 r. i 3 października 2018 r. w sprawach z powództw sędziów Sądu Najwyższego i sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pytania dotyczą m.in. oceny, z punktu widzenia prawa europejskiego, statusu Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego i pośrednio statusu Krajowej Rady Sądownictwa. Wszystkie pytania zostały sformułowane przez Izbę Pracy Sądu Najwyższego. Pomijając kwestię braku związku treści pytań z przedmiotem rozpoznawanych spraw, same okoliczności zadania pytań, zagadnienia procesowe postępowań, w jakich zostały one sformułowane, obowiązujący stan prawny, a także status organu pytającego mnożą wątpliwości, czy dopuszczalne jest udzielenie odpowiedzi przez TSUE.

Właściwa izba

Prowadzenie postępowań, w których zadano pytania prejudycjalne, przez Izbę Pracy nastąpiło z ewidentnym naruszeniem art. 27 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (dalej: uSN). Wedle treści tych przepisów do właściwości Izby Dyscyplinarnej należą sprawy z prawa pracy i ubezpieczeń społecznych dotyczące sędziów Sądu Najwyższego oraz sprawy o przeniesienie sędziego SN w stan spoczynku. Ustawodawca, przekazując te kategorie spraw nowo powołanej Izbie SN, miał...