![[?]](https://static.presspublica.pl/web/rp/img/cookies/Qmark.png)
Polityczna siła współczucia
Kiedy byłem małym chłopcem, brałem stronę Indian. Biegałem, hałasując, z leszczynowym łukiem w jednej, strzałami wystruganymi z nadrzecznych olszyn w drugiej ręce, ze źle skrywaną wyższością spoglądając na tych, którym przypadła rola białych
Wiedziałem, że czerwonoskórzy Apacze, Siuksowie czy Mohikanie są słabsi, że biali odebrali im ziemię, godność, zamknęli w rezerwatach, okradli z wolności. Byłem, naturalnie, po stronie ofiar. Pomagać słabszym, wspierać przegranych, bronić skrzywdzonych – o to przecież chodziło.
Współczucie, śmiem twierdzić, to też najsilniejszy sentyment polityczny. I choć pierwsi zwolennicy demokracji liberalnej wychwalali głównie jej racjonalność, podkreślali, że wymiana argumentów, starcie racji,...
Archiwum to wszystkie treści publikowane w "Rzeczpospolitej" od 1993 roku.
Ponad milion tekstów w jednym miejscu.
Zamów dostęp do pełnego Archiwum "Rzeczpospolitej"
ZamówUnikalna oferta
