Prawdziwy autor powinien sam przeżyć przemoc

autor zdjęcia: Semen Ermolinsky/VK

źródło: Rzeczpospolita

Siemion Jermolinski ukończył technikum lotnicze, ale zamiast kariery inżynierskiej rozwijał swoje hobby. Zaczął handlować nożami bojowymi, trenował walkę nożem i szybko stał się w tej niszy rozpoznawalną postacią

Nożownik, członek faszyzującej bandy, podejrzany o zabójstwa, poszukiwany przez Interpol, a jednocześnie syn arcymistrza szachowego i ceniony pisarz dark fantasy. Takie historie kończą się tylko w Mińsku.

Rzecz nienowa, z finałem w 2023 r., choć niedawno wypłynęła za sprawą artykułu w „Komsomolskiej Prawdzie”. Temat podjęły rosyjskojęzyczne media oraz białoruska opozycyjna Nasza Niwa. I teraz niesie się historia Siemiona Jermolinskiego trochę jak tsunami, które dociera do brzegu jakiś czas po wstrząsach. Fala ma posmak metafory, której dawno nie używaliśmy – metafory rosyjskiej duszy.

Straszny wiek

Średniowieczne, arabsko-hiszpańskie realia, trudno jednak dokładniej określić; to w końcu powieść fantasy. Zaczyna się prologiem, gdzie opisano mężczyznę i kobietę, którzy wyczerpani idą przez bezkresne, bezludne i chłodne lasy ku górom. On jest ciężko ranny, ona słania się na nogach. Zatrzymują się na nocleg, ognisko dogasa, najwyraźniej to ich ostatni wieczór. I tu pojawia się wędrowiec, tajemniczy wielkolud, który nie dość, że uzdrawia oboje i przepowiada im heroiczną przyszłość, to jeszcze zachęca, żeby po ozdrowieniu odbyli radosny stosunek. Tyle. Potem będą już historie oblężeń, wojen, krwawych pojedynków w klimacie grimdark, podgatunku, w którym świat jest irracjonalny, moralność nie istnieje, a zwycięstwo nie przynosi ulgi.

Tu nie czas i miejsce, aby streszczać książkę. „Użasnyj wiek” („Straszny wiek”) Andrieja Millera jest po rosyjsku, ale w wolnym dostępie. Kto lubi fantasy z motywami polityki, religii i wątkami kondotierskimi, nie będzie się nudził. To...