Duchy w laboratorium noblistów

autor zdjęcia: Wikipiedia/h. Mairet

źródło: Rzeczpospolita

Jeden z seansów Eusapii Palladino

Ponad 120 lat temu twórcy współczesnej fizyki szukali w pewnym zaciemnionym paryskim salonie nowej siły wszechświata. Piotr i Maria Curie nie wierzyli w duchy, ale wierzyli, że ludzki mózg potrafi emitować nieznaną energię.

Okna zasłonięto ciężkimi kotarami, zostawiając za nimi zgiełk Paryża wiosny 1905 r. Ciemność w pokoju przy rue de Condé 14 była gęsta jak zupa. Obecnym wydawało się, że z każdą chwilą jeszcze gęstnieje. Na środku salonu, przy prostym, dębowym stole, siedziała Eusapia Palladino – mała, krępa kobieta o gwałtownych ruchach i nieufnym spojrzeniu. Ta niepiśmienna sierota z włoskiej Apulii była wówczas najbardziej rozpoznawalnym medium świata.

Gazety rozpisywały się o niesamowitych zdarzeniach, do których dochodziło podczas jej seansów. W obecności Eusapii stoły trzęsły się i przewracały, meble unosiły się bez niczyjej pomocy, instrumenty same grały, pojawiały się niezwykłe światła i dźwięki. Świadkowie donosili, że Palladino potrafi lewitować. Byli tacy, którzy opowiadali o niewidzialnych dłoniach dotykających ich w ciemności, a nawet duchach szepczących do ucha.

Tym razem podczas sesji nie było egzaltowanych panien, zblazowanych arystokratów ani gapiów szukających emocji. Wokoło stołu tłoczyli się ludzie, którzy w owym czasie kształtowali wiedzę naukową świata. Stół otaczali: Piotr i Maria Curie, prof. Charles Richet, wybitny fizjolog, dalej Henri Bergson – filozoficzne guru Europy oraz Jean Perrin, genialny fizyk, który wkrótce miał udowodnić ziarnistą strukturę materii. Wszyscy byli laureatami Nagrody Nobla, albo mieli nimi zostać...