![[?]](https://static.presspublica.pl/web/rp/img/cookies/Qmark.png)
Jak najbliżej społeczeństwa
Druga połowa 1921 roku otwierała pierwszy, od co najmniej siedmiu lat okres, w którym na ziemiach polskich nie grzmiały działa i nie prowadzono regularnych działań wojennych. Ostatni zryw Polaków, jakim było trzecie powstanie śląskie, kończył krwawe zapasy, z których Polska wyszła odrodzona i zwycięska.
Rok 1921 zapisał się zawarciem pokoju z Rosją w Rydze oraz uchwaleniem konstytucji, zwanej potem marcową. Oba wydarzenia otwierały okres pokojowego rozwoju, ale i zabliźniania ran, odbudowy ze zniszczeń, łączenia w jedną całość ziem rozszarpanych zaborami przez ponad stulecie. Zdemobilizowano ponad 700 000 żołnierzy. 7 stycznia 1921 roku ogłoszono nową ustawę o organizacji najwyższych władz wojskowych, a niezadługo potem zapoczątkowano ograniczanie wydatków na wojsko w budżecie państwa. Wynosiły one w kolejnych latach budżetowych (1921 – 1925) od 30 do 42 procent. Konieczna była redukcja liczebności Wojska Polskiego z blisko 400 000 żołnierzy w sierpniu 1921 roku do 266 403 z początkiem 1922 roku.
Szeregi wojska w pierwszych latach II RP były najliczniejszą szkołą narodowego i państwowego myślenia, a doświadczenie walki o niepodległość i granice wspólnym i integrującym doświadczeniem żołnierzy ze wszystkich zaborów. A o różnicach między nimi świadczył nawet stopień wykształcenia. Najmniejszy procent analfabetów-żołnierzy wywodził się z Galicji i Wielkopolski, najwięcej było ich pośród poborowych i ochotników z Kongresówki i Kresów.
Piłsudski był nie tylko w wojsku czynnikiem sprawczym błyskawicznej, patriotycznej edukacji. Podtrzymywał ją także po zakończeniu wojny, jeżdżąc po wszystkich zakątkach kraju. Jego wizyty były metodą integrowania społeczeństwa...
Archiwum to wszystkie treści publikowane w "Rzeczpospolitej" od 1993 roku.
Ponad milion tekstów w jednym miejscu.
Zamów dostęp do pełnego Archiwum "Rzeczpospolitej"
ZamówUnikalna oferta
